Opis ogólny

Historia

 

Śmigłowiec S-70i powstał jako odpowiedź firmy Sikorsky Aircraft Corporation na zapotrzebowanie Armii USA na nowy wielozadaniowy śmigłowiec transportu taktycznego (UTTAS). Oblot odbył się w grudniu 1974, a w grudniu 1976 został on wybrany (pokonując konkurentów z firm Bell i Boeing-Vertol) przez Armię USA, która nadała mu tymczasowe oznaczenie YUH-60A. Dostawa pierwszego śmigłowca (pod oznaczeniem UH-60A Black Hawk) nastąpiła w październiku 1978.


Śmigłowiec połączył w sobie doskonałe osiągi i dużą przydatność eksploatacyjną, czego dowodem są różne jego wersje, zarówno lądowe, jak i morskie. Swoje wysokie walory eksploatacyjne potwierdził w różnych warunkach klimatycznych. Jest używany do transportu oddziałów, zaopatrzenia oraz transportu rannych. Znakomicie sprawdził się jako śmigłowiec transportowy na polu walki między innymi w Iraku. Jest również używany  do patrolowania (FLIR, radar poszukiwawczy w wersji morskiej), czy walki radioelektronicznej. W wersji uzbrojonej może być wyposażony w karabiny maszynowe, pociski rakietowe, niekierowane bądź kierowane, jak również torpedy (w wersji morskiej).
W śmigłowcu wprowadzono wiele innowacyjnych rozwiązań technicznych, np. zawieszenie łopat wirnika nośnego na łożyskach elastomerowych czy kształt końcówek łopat (ze skosem).

Dwutysięczny egzemplarz wyprodukowano w roku 1994, a w roku 2001 liczba wyprodukowanych śmigłowców osiągnęła 2500.

 

Obecnie ponad 3 000 wyprodukowanych śmigłowców, ponad 10 milionów wylatanych godzin, w służbie 31 państw.

Konstrukcja

Klasyczny układ dwusilnikowy z czterołopatowym wirnikiem nośnym, czterołopatowym śmigłem ogonowym i niechowanym podwoziem z kołem ogonowym.


Kabłub o konstrukcji metalowej, półskorupowej  z wykorzystaniem elementów kompozytowych. Duża  liczba luków i wzierników umożliwiających dostęp do poszczególnych elementów wyposażenia. Struktura kadłuba zaprojektowana jest tak, aby maksymalnie chronić osoby w niej przebywające m.in. w warunkach lądowania awaryjnego. W przedniej części kadłuba znajduje się kabina załogi z dwoma fotelami pilotów i drzwiami wejściowymi po obu stronach kadłuba. Za pilotami zajmuje miejsce centralnie trzeci członek załogi (technik pokładowy). Za kabiną pilotów znajduje się kabina transportowa. W wersji medycznej w kabinie tej mocuje się nosze z rannymi lub chorymi. Z obu stron kabiny transportowej znajdują się szerokie drzwi odsuwane do tyłu. Za kabiną transportową znajdują się zbiorniki paliwa. W dolnej części kadłuba znajduje się hak,na którym można podwiesić ładunek o masie do 3629 kg. W tylnej części śmigłowca kadłub przechodzi w belkę ogonową, która kończy się statecznikiem pionowym. Do statecznika pionowego jest mocowane śmigło ogonowe oraz statecznik poziomy.


Przekładnia główna znajduje się w górnej części kadłuba. Po jej bokach są zamocowane silniki główne. Za osią wirnika głównego znajduje się pomocniczy silnik turbinowy (APU), służący również do rozruchu silników głównych.


Wirnik nośny jest czterołopatowy. Główny element głowicy wirnika wykonany jest ze stopu tytanu. Do niego są mocowane m.in. elastomerowe łożyska łopat. Łopaty posiadają tytanowy dźwigar.  


Bogate wyposażenie radiowo-nawigacyjne umożliwia wykonywanie lotów w dzień i w nocy. W zależności od wersji śmigłowiec może być dodatkowo wyposażony w urządzenia umożliwiające lot na bardzo małej wysokości i w trudnych warunkach atmosferycznych lub urządzenia noktowizyjne. Śmigłowiec może być przystosowany do tankowania w powietrzu, podejmowania rozbitków (dodatkowy żuraw), jak również może występować w wersji uzbrojonej (do zwalczania celów nawodnych, podwodnych, naziemnych, jak i powietrznych).
 

 
Realizacja Ideo
powered by CMS Edito
© 2009 PZL MIELEC. Wszelkie prawa zastrzeżone